Historia - początki

Ślady obecności człowieka na terenie dzisiejszej gminy Białowieża wskazują, że osadnictwo istniało tu w młodszej epoce kamienia. Najstarsze ślady obecności ludzkiej pochodzą z neolitu, mają więc około 5 tysięcy lat. W roku 1827 w uroczysku Stara Białowieża odkryto cmentarzysko szkieletowe płaskie, zaś do roku 1976 zinwentaryzowano na terenie Białowieskiego Parku Narodowego 30 stanowisk kurhanów. W XIII wieku tereny Białowieży były terenem przygranicznym księstwa mazowieckiego księstwa litewskiego. W tym czasie tatarskie najazdy, litewskie i potem krzyżackie spowodowały wyludnienie się Puszczy Białowieskiej. Od początku królowania Władysława Jagiełły Białowieża była własnością Polski. Pierwsze słowa o osadnictwie w Białowieży odnoszą się do 1639 roku, gdy był tu folwark i dwór królewski Władysława IV Wazy. Kolejny dwór powstał za panowania Augusta III Sasa. W 1775 roku wieś liczyła jeno liche jakieś dwadzieścia domów. Po ostatnim rozbiorze Rzeczypospolitej w 1795 roku Białowieża znalazła się pod zaborem rosyjskim do 1915 roku. Okolice puszczy były podczas zaboru objęte powstaniami narodowymi. W czasie powstania listopadowego w 1831 roku, cała leśna straż przyłączyła się do zrywu. W czasie powstania styczniowego w 1863 roku prowadziły tu powstańcze oddziały Rogińskiego, Duchińskiego i Wróblewskiego walki z wojskami rosyjskimi. Od 1915 do końca 1918 roku obszar Białowieży był pod okupacją II Rzeszy Niemieckiej. Po zakończeniu I Wojny światowej polskie oddziały wesjszły do Białowieży.

---

Pozostałe miasta w Polsce:
Augustów , Szczytno - opis